ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Πρωτομαγιά

Απ' την άκρη του Απρίλη
της άνοιξης σήκωσε το φόρεμα 
να δεις τους νεκρούς 
ο Μάης πως ροδίζει 

Χίμαιρα, Σωτήρης Λάμπρου

Χίμαιρα

Ωραία θα ήταν να ζούσαμε 
χωρίς χίμαιρες·
Τα δάκρυα ίχνη να μην άφηναν
Παλιές αγάπες, μεγάλες να ξεχνούσαμε
Λύπες γοργά γοργά θα έφευγαν 
Σαν τα τραίνα τις χαρές θα χαιρετούσαμε 

Το ωραιότερο μήλο, Σωτήρης Λάμπρου

Το ωραιότερο μήλο

Τούτο να ξέρεις γιέ μου : 
Το μήλο το πιο εύγευστο, 
το μήλο το πιο διαλεχτό
είναι εκείνο 
που όταν υψώσεις το χέρι σου 
κάτω από μια μηλιά 
θα πέσει στην παλάμη σου. 
Γι' αυτό λοιπόν να το καρτερείς...

Εύριπος, Σωτήρης Λάμπρου

Εύριπος

Άγια η σελήνη, πάντα ευγενική 
και πάντα μελαγχολική σαν εικόνισμα 
στέκει πάνω από τον Εύριπο· 
φαντάζουν τ' άστρα 
μικρά φαναράκια κρεμασμένα 
απ' τις άκρες των αιώνων 
και τα νερά αεικίνητα  
στο δίχτυ του χρόνου ψάλλουν
πότε για τον έρωτα
και πότε για την αγάπη, 
πότε για τους ψαράδες 
και πότε για τους ταξιδιώτες· 
περιστρέφεται αναίτια ο κόσμος
από ένα χαμόγελο σ' ένα δάκρυ, 
με την ίδια δόση λύπης - 
με την ίδια δόση χαράς...
Έτσι πλασμένη είναι η μοίρα μας
ό,τι μας ενώνει να 'ναι πατρίδα μας, 
ό,τι μας χωρίζει να 'ναι ξενιτιά.

Φωτογραφία : παραλία Χαλκίδας

Άμλετ, Σωτήρης Λάμπρου

Άμλετ 

Τώρα πια μεγάλωσε, γέρασε
και αυτή η άμοιρη η γάτα του,
Σρέντιγκερ τη φωνάζει.
Να ζεί ή να μη ζεί; 

Δεκέμβριος, Σωτήρης Λάμπρου

Δεκέμβριος

Κάποτε θα μιλούν μόνο τα μάτια μας
και η σιωπή που θ' ανεμίζει,
το τάνγκο που θα χορεύουμε,
τα βήματά μας, το σώμα, το φιλί 

θα ακτινοβολούν την Αγάπη. 

Την Αγάπη που τόσες πολλές φορές την είδα 

σαν δώρο 

να την κρατάς στα χέρια σου,
με πάθος στην αγκαλιά σου να τη σφίγγεις 

και πάντα περίμενα τη στιγμή που θα τη 'λευθέρωνες, 

που θα την άφηνες να πετάξει μέσα στο χειμώνα 

σαν ένα πολύχρωμο μπαλόνι πλάι στα γλαροπούλια ... 

... και ξέραμε και οι δύο μας πως θα επιστρέψει
με το μολύβδισμα των χελιδονιών, 

με το ξανθό τ' Απρίλη και με το Κόκκινο του Μάη
και θ' απλωθεί μέχρι τη θάλασσα,
μέχρι να γεννηθεί το καλοκαίρι

από ένα τοσαδά δάκρυ του Δεκέμβρη. 


Πηγή Φωταγραφίας : https://en.wikipedia.org/wiki/2046_(film)

Μεγάλη Παρασκευή

Σ. Λάμπρου 

Μεγάλη Παρασκευή

«Ω γλυκύ μου έαρ» το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής με τα κεριά και τις λαμπάδες οι χριστιανοί πενθούν τα χρόνια που έφυγαν.

Τα ανέμελα χρόνια - γεμάτα μέρες ηλιόλουστες, φιλιά και όμορφα χαμόγελα που μοσχοβολούν τον αγέρα σαν μυστήριο, ως φως που επιστρέφει την αυγή και αρωματίζει το σκοτάδι. 
Κοινωνούν οι άνθρωποι για τα λουλούδια και τ' άστρα που κράτησαν στα χέρια και ο δρόμος προς την αγάπη είναι του καραβιού η θάλασσα - τ' άσπρα πανιά π' αγκάλιασαν τον Ορίζοντα και ολόσωμα τον άνεμο έκλεισαν μέσα τους με μια βαθιά επιθυμία : " Μη και μείνουμε μόνοι".

Τη θύμηση ήπιαμε και με τα διψασμένα μας χείλη διψάσαμε για φωνή και με το πρόσωπο αγγέλου προχωρήσαμε στο μεγαλείο αυτής της μέρας που τόσο τη χάραξε ο θάνατος και άστρα δεν ανθίζει και δε βλασταίνει όνειρα - μονάχα απ' το τέλος κοιτά τον δρόμο της αγάπης.  

Συνοικία Αγίου Δημητρίου

Συνοικία Αγίου Δημητρίου
(Η βροχή τ’ Οκτώβρη)

Όταν η πόλις ξυπνάει
και τα όνειρα χάνονται στο φως του πρωινού,
η μυρωδιά του ζεστού καφέ σημαίνει αγάπη.
Η βροχή που ηχεί στην ερημιά των δρόμων
λούζει τα μελαχρινά μαλλιά σου· τα
δάκρυα τρυπούν τον ουρανό
και οι καμπάνες σπιθίζουν τη θλίψη των αγγέλων.
Ο έρωτας στα καλντερίμια αγάπη μου
ευωδιάζει μ’ άστρα τον χρόνο,
κάτω απ’ το υπόστεγο τα σαρκώδη άνθη σου
μυρίζουν φως.
Ο Χρόνος ανοίγει τα φτερά μας,
μια λάμψη ονείρου θα μας αναστήσει
και θα πλημμυρίσουν
οι ουρανοί ρόδα θερινά και χελιδόνια – δάκρυ
απ’ το μέλλον φέρει η κάθε βροχή.

στη Βενετσιάνα που μεγαλώνει

Ουτοπία

Όπως η μέρα επιστρέφει στη νύχτα - το κέρμα της, 
ένα φεγγάρι ονειρεύτηκα που θα 'ναι παντοτινά ολόγιομο. 

Ένα φεγγάρι που θ' ανθίζει το δάκρυ των ανθρώπων
και θα μυρίζει χνώτο μικρού παιδιού. 

Το σούρουπο σεργιάνισα κατά κει που ανασαίνει ο ορίζοντας
και ανεξίτηλα έγραψα πλάι στη λέξη Ειρήνη : 
Θέλει καρδιά για να ευωδιάσει ο άνθρωπος
Θέλει όραμα για να λάμψει ο κόσμος

Όπως η νύχτα εξαργυρώνει στη μέρα - το κέρμα της, 
ρίξε φωτιά στα όνειρα να γίνει χρώμα το σκοτάδι 

                Και ύστερα αγνάντεψε το φως...

Ζωγραφική : Κωνσταντίνος Μίχαλος

Τραγωδία

Θα συναντηθούμε
σε μια μοντέρνα πόλη
που δε θα μας μοιάζει.
Θα φοράς το κίτρινο φόρεμα
των παιδικών σου χρόνων
και το σώμα σου θα μυρίζει
λουλούδι πρωτάνθιστο.
Τ’ όνειρα θα ‘χουν πεθάνει,
οι ελπίδες δε θα ζουν,
μονάχα η ατόφια αγάπη
θα μας γυμνώνει
σ’ ένα βλέμμα  ή σ’ ένα δάκρυ
στ’ αθάνατο της αντάμωσης
σ’ ό,τι δε θα ειπωθεί.

Ιρίδωση

Φθινόπωρο και οι λέξεις στάζουν σαν τη βροχή,
είναι αβάσταχτες όταν τις κοιτάς,
ένα τραγούδι μυρωμένο όταν τις ακούς.
Ύστερα χάνονται στα χρώματα, τις ξεχνάς!
Τα χρόνια φεύγουν ...
Η αγάπη απομένει στο στήθος και φυτρώνει μ' άστρα τη νύχτα.
Είναι παράξενο αλλά σήμερα δεν περπατώ στους δρόμους της πόλης,
δε χτενίζω τον ουρανό.
Στ' αστρόπλοιο της ερημιάς ταξιδεύει η καρδιά μου,
ηχεί τη ζωή στα σπλάχνα.
Τί όμορφα που ακούγεται στη σιωπή;
Τί κάλπικος παράς τα λόγια;
Αχ η ζωή μια απορία ή μια πορεία που στα μάτια σου γράφει:
Εγώ ο Αδάμ ένας καθημερινός άνθρωπος και εσύ το αιώνιο μήλο η Εύα.

Ζωγραφική : Κωνσταντίνος Μίχαλος

Ηέρια Λύτρωση

Ο ήλιος στον κήπο αντιλαμπίζει 
τα λουλούδια που φυτέψαμε με το φως του μέλλοντος 
και τα γεράνια που  άνθισαν θυμίζουν τ’ αγαπημένο σου πρόσωπο.
Αυτό είναι το θαύμα της ζωής, να νιώθεις την αύρα της ψυχής 
όταν σε λυπεί η απουσία. 
Τα δάκρυα πάντα σαν έρχονται πνίγουν εκείνους που μας λείπουν.

Νοέμβρης

Νοέμβρης
( Ερωτικό )

Φθινόπωρο ξημέρωσε αγάπη μου
και το φθινόπωρο παράφορα κλείνει
μέσα του ολόκληρο το καλοκαίρι.
Άσε τη γύμνια των κορμιών μας
να ζεστάνει τον Χειμώνα·
σκόρπισε τα μαλλιά σου
και πάρε
ό,τι μου έχει απομείνει
θάνατος να μη μ’ αγγίξει.
Σκόρπισε τα μαλλιά σου – άσε
τον άνεμο να μιλήσει.

Στην Ελένη Αγγελή

Ζωγραφική : Ελένη Αγγελή

Aστροσύνη

Αγάπησα τις σταγόνες της βροχής
μία προς μία
Και τους Ανθρώπους
Και τα δάκρυα τους ακολούθησα,
τις πορείες που χαράζουν τ’ άστρα
Και το σύμπαν οδηγούν
στις θάλασσες της αγάπης.
…………………………………….
Μακάρι οι θάλασσες της αγάπης να μιλούσαν,
πάντα μοναχές παφλάζουν,
πάντα κάποιον περιμένουν …

Ζωγραφική : Γιώργος Μιστριώτης

Κιτρινωπή Ακροβασία

Ασφόδελος

Ας είναι το φως της ζωής 
πριν βασιλέψει - φως ιλαρόν.

Κρίνος

Κραταιά αγάπη 
Ρήγμα ο θάνατος

Μεγάλη Παρασκευή

Αγνή αγάπη
Πόνος ψυχής το δάκρυ
Καρφί στον Σταύρο

Κιτρινωπή Ακροβασία
( Ο Εσταυρωμένος )

« Την αγάπη χρωματίζω
στις σκιές σου »

Σ' έλουζαν τα φύλλα τα
φθινοπωρινά
και σε χάιδευε ο αέρας 
της αυγής·

Άγαλμα της γαλήνης...

Με τη θλίψη στα μάτια
να πάλλει
στάχτες βαθυκόκκινες
περπάτησα 
στις ανταύγειες των δακρύων,

κατάσαρκα κράτησα 
τον ασημένιο ουρανό.

Αγάπη με τους γαλάζιους κρίνους
μείνε ανίκητη ως το τέλος της σιωπής, 
ύψωσε το φως της μνήμης
ανέστησε το αιώνιο Καλοκαίρι.

Όλη η ζωή ρωγμές Ονείρων…

Κιτρινωπή Ακροβασία 
( Το Χελιδόνι )

« Ο ήχος της σιωπής μου
σαν μια άρπα ταξιδεύει 
στον άνεμο
γυρεύοντας εσένα »

Σ' έλουζαν τα φύλλα τα
φθινοπωρινά
και σε χάιδευε ο αέρας 
της αυγής·

Λευκό χελιδόνι της νιότης...

Με την αγάπη στα χέρια σου
να θάλει 
ρόδα κατακόκκινα 
πέταξες 
πάνω απ' τον μολυβδούχο ουρανό.

Όνειρο καλοκαιριού 
με τα μυρωδάτα άνθη
κατοίκησε το σώμα,
επέστρεψε το αιώνιο παρόν

Όλη η ζωή ένα σκοτάδι
Πριν να γεννηθεί το φως...

Κιτρινωπή Ακροβασία

Σ' έλουζαν τα φύλλα τα
φθινοπωρινά
και σε χάιδευε ο αέρας 
της αυγής·

Άλικο Ρόδο των αισθήσεων...

Η ομορφιά κοσμεί τα όνειρα 
φώναξα 
και με κατοίκησε η αγάπη
εώς το έσχατο του ουρανού,  
το σημείο του θανάτου.

Όλη η ζωή μια σπίθα...

Δήλος

Με πνίγει τούτη η σιωπή, ο κρότος των κυμάτων και το φως των αιώνων ...
Αν δε σ' αγαπήσει μάνα, δε σ' αγαπάει ο κόσμος όλος - ο ήλιος - ο ντουνιάς
και αυτόν τον τόπο δεν τον αγάπησε κανείς.
Παρά μονάχα ο ήλιος στέκει πάνω από τις πέτρες και τ' αγάλματα, ο ήλιος και ο θάνατος - η αιώνια ερημιά, ο θεός ...
... και αυτή η σιωπή τέλος δεν έχει.

''Εις μνήμην των θεών 
που κυβερνούν''

La Rabia

Να 'ναι η σιωπή μας
ισχυρή και να φωνάζει
Για τους ανέργους,
τους πρόσφυγες
Για τους ανθρώπους
- έναν προς έναν -
Για τους νεκρούς.
Να 'ναι ισχυρή
και να φωνάζει η σιωπή
ειδάλλως είναι ενοχή.

Κίμωλος

Όλο το μεσημέρι οδηγούσε σ' ένα εκκλησάκι λευκό σαν περιστέρι·
Με πόρτα ανοικτή,
για να μπεις με το φως στη σκιά,
για να νιώσεις τον δρόμο στην ανηφοριά - ολόκληρο το καλοκαίρι μέσα στη δροσιά.
Ένα κεράκι άναψα και κοίταξα προς τα πάνω,
Τα βήματα του σύμπαντος άκουσα μέσα στο νερό να ηχούν το βότσαλο του Ήλιου.
Παφλασμός στ' απέραντο η γαλήνη·
όταν τη συλλαβίζει ο άνεμος
σε λυτρώνει...

στον Γιώργο Βουτσά

Εύριπος

Εύριπος

Η Γέφυρα, Σ. Λάμπρου 

Η ομορφιά θα μας ενώσει, φώναξα!
η γέφυρα του Ευρίπου - η σελήνη 

που κούρδισε τα ρολόγια

θάλασσες να ηχούν και δάκρυα.

Τα στενά που ανοίγουν τα χέρια τους 

και με κλείνουν στην αγκαλιά των πλοίων,
να μυρίζω την ανάσα τους 

και να ταξιδεύω·
έξι ώρες βόρεια, έξι ώρες νότια 

και μια στάση σαν σιωπή 

ένα τσιγάρο δρόμος -
ένα με τα ρεύματα να γίνομαι

καΐκια ν' αρμενίζω... 

Οι γέφυρες του κόσμου, φώναξα!
θα μας ενώσουν·

η ομορφιά θα μας λυτρώσει
και θα σαλπάρει η ζωή
σαν τα πλοία
γιατί δεν υπάρχει προορισμός,
μονάχα τέλος.

Πλεύση

Η μοναξιά τ' απείρου με συντρίβει - η μοναξιά της ιδέας,
ότι θα φύγω μόνος
χωρίς να πάρω τίποτα μαζί μου. Τίποτα απ' όσα έζησα,
απ' όσα ζήσαμε και ο ήλιος μας χαρίζει και οι θάλασσες...
Τους αιώνες κοιτάζω,
το παραγάδι που μακρινοί ψαράδες ρίχνουν 
ανάστροφα στο μέλλον
και τ' άστρα γεννούν - το φως των ανθρώπων·
Όταν στα μάτια τους κοιτάζεις, όταν η νύχτα μας βρυχάται,

σφάξε ένα όνειρο ν' ακούσεις την αγάπη.

Φωτογραφία : Γιάννης Μαλαντάρας