Καθαρά Δευτέρα, Κατερίνα Λιάτζουρα

Καθαρά Δευτέρα

Μουσικά κουτιά αφύπνισαν τα νυσταγμένα βλέφαρα μου,
διεγείρανε την φαντασία. Με παρέσυραν σε κόσμους κραυγαλέα ιδεατούς, επιτηδευμένα εμετικούς. Οι οικογένειες με τέλεια χειρουργημένες αναλογίες βομβαρδίζουν αδυσώπητα τα κατορθώματα τους. Διάνθισαν, λέει, τα μπαλκόνια με χιονίστρες, να διασφαλίσουν την θέα των τεσσάρων. Παραλογίζονται με τους χυμώδης καρπούς της ευτυχίας τους και αλληλοναρκώνονται. 

Τώρα πια τα ζευγάρια των σαραντάρηδων εγκυμονούν και φλερτάρουν στομφικά την ανωριμότητα των συνομηλίκων τους. Οι κόρες διογκώνονται πίσω από πρεσβυωπικά ματογυάλια και με καθηλώνουν διερευνητικά στο σταυρό. Πληθωρικοί καμβάδες ξέχειλοι από κρεατικά, μου προκαλούν σηψαιμία στο στομάχι και οι εκκωφαντικοί ήχοι διερχομένων οχημάτων μου τρυπούν τ’ αυτιά.

Καθ’ όλα γνώριμος φαντάζει πια ο μαζοχισμός της ζωής μου.
Με τρελαίνουν.

Προσπαθώ συνεχώς να ανυψώσω εκείνον τον χειροποίητο αετό της Καθαράς Δευτέρας, να γελάσει και μένα λιγάκι το καρυοφύλλι μου, πως κάτι πέτυχα και γω. Μα τις Δευτέρες δεν φυσά διόλου και εκείνος, σε τρελή καθοδική πορεία τσακίζεται όλο και πιο βαθιά στο αυγοτάραχο των παιδικών μου χρόνων.

Τα φυσιολογικά παιδιά, που γίνανε καθησυχαστική πιπίλα Guggi στο στόμα τους, αυτά, και μόνον αυτά, μου γλυκαίνουν κάπως την πικρίλα των ημερών.

- Βαριέμαι αφάνταστα, μαμά.
- Και εγώ βαριέμαι, παιδί μου, και εγώ βαριέμαι.

(Από την ποιητική συλλογή "Σκέψεις" εκδ. manifesto, 2013)

Dimitris Mytaras [1934-2017]
“Kites”

Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, Κατερίνα Λιάτζουρα 

Στο αμπάρι ενός σαπιοκάραβου είναι στοιβαγμένη η ελπίδα μου.
Στρίμωξα τη ζωή μου ανάμεσα σε νεκροζώντανα κουφάρια.

έχω κλειστοφοβία -σας το ’πα;

Τα σωσίβια φωσφορίζουν μέσα στη νεκρική μαυρίλα.
Το κρύο διαπερνά τα σωθικά μου.
Με κάθε κυμάτισμά
αγίασμα στα πνευμόνια μου το θαλασσινό νερό.

φοβάμαι το σκοτάδι -σας το ’πα;
και το κρύο και το νερό και τα μεγάλα ψάρια.

Υποθήκευσα τη ζωή μου.
Αποθήκευσα την ψυχή μου σε αιγαιοπελαγίτικο φέρετρο.
Πλήρωσα πλήρωσα πλήρωσα.
Χρήματα οικογένεια πατρίδα αξιοπρέπεια.
Σε ποιο χρηματιστήριο ανθρωπιάς να αναζητήσω την τιμή μου;

Αγκίστρωσα τον αγκώνα μου σ’ ένα απομεινάρι του ναυαγίου
μπορεί όμως και στο πτώμα της συντρόφου μου.
Δεν ξέρω.
Δεν κοίταξα.
Δεν θυμάμαι.

φοβάμαι και το θάνατο -σας το ’πα;

Από την Ποιητική Συλλογή : Αποκαΐδια ηθικής εκδόσεις βακχικόν, 2017  

Η Κατερίνα Λιάτζουρα γεννήθηκε στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας, όπου και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Την εφηβεία της την πέρασε στο Βόλο. Ως φοιτήτρια του τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου έζησε κάποια χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Τα δύο της αγόρια τα γέννησε στην Αθήνα. Από το 2005 ζει στη Χαλκίδα και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Ευβοίας. Οι μεγάλες της αγάπες είναι η ποίηση και η φωτογραφία.

Εργογραφία
««Αποκαΐδια ηθικής», ποίηση, εκδόσεις βακχικόν, 2017
«Σκέψεις», ποίηση, εκδόσεις manifesto, 2013
Ένας άγνωστος διαβάτης», διήγημα στην «Ανθολογία μικρού διηγήματος για την νύχτα» (συλλογική έκδοση), εκδόσεις κύμα, 2017