Όλη η Ελλάδα στο φωτογραφείο

Όλη η Ελλάδα στο φωτογραφείο,
Κώστας Κοβάνης


Σε μια στροφή της σκάλας η επιγραφή
τους οδηγεί σωστά.
«Το φωτογραφείον επάνω»
γραμμένο με διάφορα χρώματα ζωηρά.
Ουράνιο τόξο στη φτώχεια τους,
η μπόρα περνάει…
Κάτω απ’ την επιγραφή ένα τόξο,
που την χωριάτικη καρδιά τρυπάει.

Χιλιάδες ανεβαίνουν μέρα τη μέρα.
Όλ’ η Ελλάδα στο φωτογραφείο επάνω
Διαβατήριο και μετανάστες όπου νάναι
- Οι ξένοι, οι ξένοι κατέλαβαν τη γη-
Για να πουλήσουν την πείνα τους
όσο όσο στις ξένες φάμπρικες.
Αχ μην τους φωνάζετε πίσω.
Δεν βλέπουν παρά καράβια μπρος τους.
Δεν ακούνε παρά σφυρίγματα βαποριών
ν’ αρμενίζουν σ’ ωκεανούς.
Δεν βουρκώνουν όσα μαντήλια
κι αν ανεμίσουν από το πάτριον έδαφος.
Όσο μένουν οι ξένοι…


(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 142, Οκτώβρης 1966, σελ. 279)

Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια

Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια,
Κοβάνης Κώστας

Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια.
Είναι 16 χρονών κι οι ώρες της ζωής της
θα γίνουν σκληρά μεροκάματα.
Την έφερε ο πατέρας της ωραία και ντροπαλή,
σαν να την πήγαινε περίπατο στη θάλασσα.
Κορδέλες στα μαλλιά και πηδήματα…
Θα φτιάχνει 40.000 κουτιά τη βδομάδα,
για να μπορεί ν’ αγοράσει ένα φουστάνι
με τριαντάφυλλα κι ανεμώνες.
Τώρα μπορούν να τη φωνάζουν οι φίλες τις Κυριακές.
Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια,
είναι 16 χρονών κι άφησε τη γειτονιά της,
τ’ ανυπόμονα διαλείμματα του σχολείου της,
για να σηκώνεται χαράματα νυσταγμένη
πεζοπορώντας να φυτοζωήσει.
Σήμερα φέρτε μια χειραψία απ’ τον κόσμο της,
μην ταραχτεί και μας πεθάνει
κάτω από τ’ άψυχα βογκητά των μηχανών
μια μικρή εργάτρια 16 χρονών.

Λυρικός Λογιστής

Λυρικός Λογιστής, Κώστας Κοβάνης

Με την ψυχή στο στόμα
και να πέσω στο χώμα
θα τραγουδάω πάλι
τα παλιά μου θούρια
που με μεθάνε ακόμα.

Παρακαλώ! Αφήστε με λίγο
να κάνω και γω ένα όνειρο.
Μη μου θαμπώνετε τα μάτια
με κύματα μελάνης!
Βγάλτε από τα πρόσωπα
τα καρμπόν, τα τιμολόγια.
Μη βάζετε μπροστά μου
εμπόδια με ισοζύγια
και καρτέλες νέων πελατών.
Αφήστε με λίγο στη γαλήνη,
στον καθαρόν ορίζοντα,
στα δάση, στα χόρτα, στις αμμουδιές,
να χαθούν τα μάτια μου στο φως.

Αν λίγο στέκομαι
στις σελίδες εισπράξεων και πληρωμών
είναι γιατί πάντα στοχάζομαι
πόσο ακριβά επλήρωσα
μηδαμινές εισπράξεις...

Από τη συλλογή ποιημάτων του Κώστα Κοβάνη με τίτλο "Λυρικός Λογιστής" του 1984