Τα χρώματα

Τα χρώματα, Χρήστος Αμανατίδης

Σκυμμένοι στην ακροθαλασσιά
Μαζεύουμε βότσαλα
Πολύχρωμα. 
Και γκρίζα και λευκά.

Αρέσει το λευκό, των νέων. 
Η πρόκληση να το κρατήσουνε 
Για πάντα καθαρό.

Μα έτσι είναι οι νέοι,
Ματαιόδοξοι.
Της νιότης τα ιδανικά τα καταστρέφουνε
Με πράξεις ευτελείς
Και με συμβιβασμούς.

Κι' αδυνατούν
Εκείνο το λευκό,
Να το κρατήσουν ισοβίως.

Γι' αυτό κι εγώ το γκρίζο προτιμώ,
Που είναι λευκό φθαρμένο. 
Το γκρίζο μου αρέσει, 
Δεν με φοβίζει όπως το λευκό.

Όσο για τα πολύχρωμα
Όσο μπορώ τα αποφεύγω.
Καλά είναι δε λέω. 
Μα όταν ξεθωριάζουνε μου προκαλούνε θλίψη. 
Και δεν μπορώ να ζω με την ανάμνηση 
Τόσων πολλών χρωμάτων. 

ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΔΕΝ ΣΕ ΔΕΧΟΝΤΑΙ

Οι πόλεις δεν σε δέχονται , Χρήστος Αμανατίδης

Γέρασες. 
Τα χρόνια σου σπατάλησες στους δρόμους, 
Κι' ακόμα τριγυρνάς και περιφέρεσαι. 
Απ' έξω σ' άφησαν οι Πόλεις, 
Δε σε δέχονται.

Κλειστές ερμητικά να μη μπορείς να μπεις,
Μένουν εκεί
Αδιάφορες για τη φθορά σου
Και απλώς, αρνούνται να σ' αφήσουν να περάσεις. 
Πιο αφιλόξενες απ' τους μεγάλους δρόμους 
Που αλητεύεις μια ζωή.

Τις άκουσες, να δε τις γνώρισες τις Πόλεις. 
Απ' έξω σ' άφησαν να περιφέρεσαι, 
Και παραφέρεσαι. 
Αλλά δεν ωφελεί. 
Οι Πόλεις δεν θα σε δεχτούν.

Παρ' όλα αυτά, καλύτερα! 
Τα φώτα και το βουητό τίποτα δε σημαίνουν.
Γιατί τι νόμιζες πως είναι εκεί μέσα;

Ίσως οι Πόλεις σ' αγαπάνε
Γι' αυτό και κλείσανε τις πόρτες τους για σένα. 
Γι' αυτό και κράτησαν τις πόρτες τούς
Ερμητικά κλειστές σε σένα.

Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,

Χαλκίδα 2002 

ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ , Χρήστος Αμανατίδης

Είχαμε και μεις στο σπίτι
- Ένα παλιό αρχοντικό - 
Το δωμάτιο που η μητέρα μετά από χρόνια 
Όταν γέρασε πια, το έλεγε
“Το δώμα των μεγάλων ψευδαισθήσεων”. 

Η πόρτα του ήταν κλειστή
Και το παράθυρο που έβλεπε στο δρόμο
Επίσης.
Κάποιος που υποσχέθηκε στο παρελθόν
Να δώσει φως, το είχε χτίσει.
Και έγραψε στον τοίχο
Του χτισμένου παραθύρου, δύο ήλιους. 
Για νάναι μεγαλύτερο το ψέμα.
Ζωγράφισε δυο ήλιους.
Δυο, για νάναι περισσότερο το φως,
Και μεγαλύτερο το ψέμα.

Πόσες ψυχές
Πόσα δωμάτια σκοτεινά
Πόσα παράθυρα χτισμένα
Ζωγραφισμένα με ψεύτικες μπογιές
Για να αντέχουν οι ψυχές.

Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,
Χαλκίδα 2002

Φωτογραφία : Κόκκινο Σπίτι - Χαλκίδα

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ , Χρήστος Αμανατίδης

Θα περάσει μια μέρα ο μπογιατζής
Και θα σβήσει με τη βούρτσα 
Τα σημάδια στους τοίχους που έγιναν
Από κάποιο αιχμηρό αντικείμενο,
Σαν αυτές τις γραφίδες
Που στους τοίχους των κελιών ζωγραφίζουν
Κάγκελα των ημερών που πέρασαν
Για να περνούν οι νύχτες.

Από πρόκα θα σκεφτεί. 
Ενώ έχουν γίνει από νύχια
Που σκάλιζανε τον τοίχο
Ελπίζοντας να ανθίσει.

Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,

Χαλκίδα 2002 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ , Χρήστος Αμανατίδης

Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,
Η ζωή.
Ο θάνατος, σφραγίδα επί πέτρας.


Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,
Χαλκίδα 2002

Στο γραφείο

Στο γραφείο , Χρήστος Αμανατίδης

Καθισμένος στο γραφείο,
-Ένα έπιπλο που πάλιωσε μαζί μ' αυτόν-
Κοιτάζει τον απέναντι τοίχο,
-Φθαρμένο κι' αυτόν
Από τα χρόνια και την εγκατάλειψη.-

Πριν σκύψει πάλι στα χαρτιά του
Που τον περιμένουν.

Το ταξίδι του πάντα, μέχρι εκείνον
Τον απέναντι τοίχο.
Με την μοναχική κορνίζα κρεμασμένη.
Τοπίο από κόσμο μακρινό
Που με το πράσινο σβησμένο πια, ξεθωριασμένο
Πήρε το χρώμα το σταχτί, σαν πεθαμένο,
Όπως ταιριάζει σ' αυτόν
Και στο δωμάτιο.

Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,
Χαλκίδα 2002

Του μπάρμπα Γιάννη

Χρήστος Αμανατίδης 

Του μπάρμπα Γιάννη
Αγνώστων λοιπών στοιχείων

Του αρκούσε που υπάρχουμε
Του γέρου εκείνου.

Και ας φωνάζαμε μόνο.

Παρών στις συγκεντρώσεις
Και στις πορείες πάντοτε παρών,
Κι η συνδρομή στο κόμμα τακτική.

Δεν διαφώνησε ποτέ
Μα ούτε και συμφώνησε
Κι ούτε που έβαλε ποτέ ζητήματα.
Του αρκούσε που υπάρχουμε
Και ανάπνεε την αύρα
Που σηκώνανε οι φωνές μας.

Κι ούτε που καταδέχτηκε ποτέ να πει
Για τις θυσίες τόσων χρόνων
Γι' αυτά που τράβηξε σε φυλακές
Και εξορίες

Και όταν μια μέρα έπεσε
Καταμεσής στο δρόμο
-Από ασιτία αποφάνθηκαν οι μεν,
Από ηλίαση,
Διαγνώσανε οι άλλοι που ντραπήκανε.-

Όπως και να 'γινε
Κανένας δεν κατάλαβε
Ο γέρος εκείνος τι εσήμαινε.

Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,
Χαλκίδα 2002 

Κατερίνα

Κατερίνα , Χρήστος Αμανατίδης

Στην Κατερίνα Γώγου
Την ποιήτρια

Ά! ρε Κατερίνα
Τέτοιες ευαισθησίες
Και πήγες και τις 'επνιξες
Μες την ηρωίνη.

Σ' έφαγε η πουτάνα.
Σε καταβρόχθισε.
Σιγά σιγά, να σε φχαριστηθεί.

Μ' ένα μικρό κουταλάκι του γλυκού
Γλυκιά μου.
Εσένα το θηρίο που δεν σε έκανε ζάφτι
Ολόκληρη η αστυνομική διεύθυνση
Και οι συμβάσεις.

Σε καταβρόχθισαν
Μ' ένα μικρό κουτάλι του γλυκού.
Και λίγη σκόνη από ψεύτικα αστέρια.

Τελικά τη βρήκες
Απ' την υψηλή κοινωνία.
Σε ξεγέλασε η Κυρία.
Σου την έφερε το άσπρο της
Ρε Κατερίνα.

Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,
Χαλκίδα 2002

ΤΑ ΑΛΟΓΑ

ΤΑ ΑΛΟΓΑ , Χρήστος Αμανατίδης

Διάβηκαν τ' άλογα φρουμάζοντας
Το χάραμα
Με τους χωροφυλάκους σιωπηλούς
Στις σέλλες τους

Σκέπασαν στο πλακόστρωτο
Το καρφωμένο με τις ποταμίσιες πέτρες,
Το θρόισμα του πλάτανου του γέρου
Και τη βουή του ποταμού,
Με το δικό τους θόρυβο
Τον βιαστικό και έντρομο.
Διάβηκαν μεσ' απ' το χωριό ,
Μπροστά απ' τα κατώφλια
Που πίσω τους λουφάζανε
Καρδιές γυμνές και φοβισμένες.

Και χάθηκαν τα άλογα στο βάθος
Διαπερνώντας το χωριό, σα ρίγος.
Με τους χωροφυλάκους σιωπηλούς
Στις σέλλες τους.

Ποιητική Συλλογή : Ρίγος επί επιφάνειας ύδατος,
Χαλκίδα 2002

Ζωγραφική : Γιώργος Βουτσάς