Με φάρο παιδείας τον πολιτισμό, με φάρο παιδείας τα μάτια των ανθρώπων που είδαν και αγάπησαν σπλαχνικά – στο πέρασμά τους – αυτόν τον τόπο – ελπίζοντας – στο "Ευ" του Ευρίπου, στο "Ευ" του Ευβοϊκού στο "Ευ" αγωνίζεσθαι δημιούργησα τα ιστολόγια Ευβοείς Συγγραφείς και Ευβοέων Τέχνη.
Σωτήρης Λάμπρου
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαρθάλη Ελένη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαρθάλη Ελένη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2019

ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ




ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ, Ελένη Βαρθάλη

Θα σκοτώσω τους λύκους και τις εποχές
έλεγε ο Ιωσήφ ο νεαρός βοσκός
κάθε που βραδιάζει μου τρώνε τα πρόβατα 
μου κλέβουν τις προβιές
είναι ο καιρός βαρύς και βρέχει ασταμάτητα
κι όλο και πλησιάζουν του παζαριού οι μέρες.
Μα εγώ έχω στόματα να ταΐσω
πρέπει σίγουρα να ξεπουλήσω
και θα πάρω ακριβώς όσα μου αναλογούν
τι κι αν δεν κατέχω γράμματα μήτε και αριθμούς
έτσι κι αλλιώς την πραμάτεια μου όπως και τη ζωή μου
τη ζυγίζω με της ψυχής το μάτι.
(Οι άλλοι ούτε που το υποπτεύονται....)
Με μια αίσθηση εφησυχασμού
ξύπνησε παράξενη εκείνο το πρωί
ευγνωμονώντας τη μοίρα του
κι όπως ξύριζε τα γένια του
μέσα απ’ τον παλιό καθρέφτη
διέκρινε στο πάτωμα με την άκρη του ματιού του
δύο κηλίδες αίμα
και λάσπη στα αφόρετα παπούτσια του.

Ιούνιος 2017
Φωτογραφία : Τάσος Μπαλτάς
( Ελατόδασος Εύβοιας -  Κοτύλαια όρη )

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2018

Ήρθες

Ήρθες, Ελένη Βαρθάλη

Ήρθες απ' τη μουσική του νερού
αναδύοντας όλο το άφατο
κι έλαμψες άχραντο βαθύ.
Ήταν η πίστη των ταπεινών
που μ' έφερε σε κήπους τρυφερούς
με ψυχή ελεύθερη
να οργώσω το χώμα σου.
Τα φυλλοβόλα άνθισαν μαλλιά
χέρια καρπώθηκαν
ενός οράματος τη σάρκωση.
Χάρηκα τη γαλουχία των φωτανθών
το μοίρασμα της ανυπεράσπιστης ευωδίας
και λέω ακόμη
πως ζωντανός είναι πάντοτε
αυτός που στο αιώνιο ρέπει
ημέρα Σάββατο
αναγγέλλοντας το γυρισμό του.

Ελένη Βαρθάλη
03-11-2018

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2018

Ο μύθος του δέντρου

Ο μύθος του δέντρου, Ελένη Βαρθάλη

Το δέντρο του διπλανού χειμώνα
ήταν ένα παράξενο δέντρο
ήταν το δέντρο
που κάποτε μέσα του χιόνισε.
Οι ξυλοκόποι λένε
πως συχνά το άκουγαν να τραγουδά
στις σκαλωσιές τ' ανέμου,
να συνορεύει με τις κορυφές.
Λένε μάλιστα
πως όταν λευκές βάφονταν οι νύχτες
το είδαν και να πετά.
Από τότε ίσως
γεννήθηκε ο μύθος
πως τέτοια παράξενα δέντρα
κατέχουν το πνεύμα των πουλιών
την κατακρήμνιση του πάγου.

13-10-2018

Βάλια Κάλντα
Φωτογραφία : Τάσος Μπαλτάς










Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2018

ΕΓΩ ΚΙ Η ΣΙΩΠΗ

ΕΓΩ ΚΙ Η ΣΙΩΠΗ, Ελένη Βαρθάλη

Έχουμε πολύ μιλήσει εγώ κι η σιωπή.
Σ' αυτό το βαθύ πηγάδι
που νυχτώνουν λευκά πουλιά
ραμφίζοντας την ερήμωση
την ακούω κι ακούγομαι καλύτερα
ίσως γιατί
γειτνιάζει με το περίβλημα ενός κόσμου
πέρα απ' το ορατό
εκεί όπου επικονιάζονται οι λέξεις και τα πράγματα
συνθέτοντας το μέσα φέγγος
όταν η ζωή
μας λησμονεί και μας στερεύει
χωρίς να μας στεγνώνει.

Μια μέρα θα μεγαλώσουμε σε έναν κόσμο
στεφανωμένο με ηλιοτρόπια
που μπορεί ν' αγγίζεται
και να μιλιέται.
Μισό δευτερόλεπτο μετά...
ένα σύμπαν παραπέρα...

Όταν... θα 'χουμε με μια κραυγή τελειώσει
κι εγώ και η σιωπή.
                                                                       
24-06-2018

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2018

Δυο ορκοδοσίες και μια κατηγορία

Δυο ορκοδοσίες και μια κατηγορία
(Ελένη Βαρθάλη)

Ορκίζομαι στη βροχή
πως κι ο θεός μαρτύρησε
για να ΄χουν τόπο κι ανασαιμιά τα σύννεφα.

Μάρτυς μου ο άνθρωπος
που ζώστηκε το θάνατο
για να ανατείλει άστρο.

Κανένα ελαφρυντικό για μένα
που ακόμη δεν βρήκα το κουράγιο
όσους ανεπαίσθητα
εντός μου εκχωρήθηκαν
να τους καταδικάσω.

Ζωγραφική : Δημήτρης Μυταράς



Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ - Ελένη Βαρθάλη

Διαδρομές σκονισμένες σε ανάμνησης τοπία
και κάπου εκεί εσύ να με κοιτάς
με τη μισή πλευρά του προσώπου σου.
Προσπάθησα να σε προλάβω
μες τον συνωστισμό των σκέψεών μου
κρατώντας στο χέρι ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή.
Δεν τα κατάφερα.
Έκαψε ο ήλιος το κύτταρο του πόθου μου,
στιγμάτισε το βλέμμα μου η άμμος
της καθημερινότητας
και η επικείμενη συνάντησή μας
χάθηκε απρόσμενα
ανάμεσα σε αφετηρίες και προορισμούς.

Περιοδικό Πνευματική Ζωή

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΕΤΑΠΛΑΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΠΛΑΣΕΙΣ - Ελένη Βαρθάλη

Φαίνεται συνηθίσαμε στ'  άστερο καθρέφτισμα των άλλων
αντιγράφοντας την ακινησία των αγαλμάτων
τη βολεμένη κατ' ανάγκην σε θολερό ορίζοντα.

Όλα αρχίζουν μέσα στην αποθέωση της ξοδεμένης θύμησης
καθώς αναμερίζεις το στέρφο χρόνο της παραίτησης
κι η επαφή αποδεικνύεται ελκυστικότερη των προγνώσεων.

Δεν γνωρίζω βεβαιότητα άλλη από εκείνη
που τροφοδοτεί την πρόνοια της αλήθειας.

Άγγελοι υγροί ασκητεύουν στη κόχη του ματιού μου
ανάστροφα πετούν στο λασπωμένο σούρουπο.

Το μάκρος της βροχής λειαίνει αργά το μάρμαρο
τη πέτρινη σιγή που έστησε μπροστά σου
ο ανυπότακτος του μηδενός τεχνίτης.

Δεν είσαι άγαλμα εσύ, δεν είσαι...

Το αρχαίο σου πρόσωπο ξεσκέπασες
ταχυδρομώντας το στη μοίρα του Αλωνάρη.
                                                                                       
Ζεύεται χειμώνες πολλούς ο άνθρωπος
για να ξυπνήσει ο πηλός και ν' αφρατέψει ο κόσμος.